„Volimo običaje i tradiciju, a jedino na ovakav način i možemo da sačuvamo naš identitet i ono što je naše od pamtiveka bilo“, kaže Tomić za KoSSev.
Upravo ljubav prema običajima ih je „naterala“ da u nedelju sam čin crkvenog venčanja obave u narodnoj nošnji koja, kako ponosno ističe sagovornik, potiče iz Sirinićke Župe.
Jasna se venčala u košulji koju je njena majka nosila na svom venčanju, dok je takođe delove odevnih predmeta Bojan nasledio od svojih predaka.
Ljubav prema tradiciji odvela ih je i do Prizrena – grada na Bistrici koji odiše istorijom i kulturom i koji je stecište mnogih istorijskih i duhovnih spomenika.
Venčali su se u crkvi Svetog Đorđa u krugu najuže porodice.
Tomić navodi da je sve proteklo u najboljem redu a da su, nakon venčanja, osim porodice, čestitke uputili i policijski službenici koji čuvaju ovu crkvu, kao i prolaznici koji su ih ujedno fotografisali.
U crkvi Svetog Đorđa u Prizrenu se retko kada obavljaju venčanja, a još ređe u nošnji iz Sirinićke Župe, odnosno Šrpca.
Sveštenik Jovan Radić, koj je venčao Bojana i Jasnu, u izjavi za KoSSev kaže da na godišnjem nivou obave pet do šest venčanja.
Reč je o ljudima koj ne žive u okolini ovog grada, ali koji gaje ljubav prema Prizrenu i tradiciji, podcrtava.
„Oni izraze želju da se venčaju u našem hramu, a mi je, naravno, ispunimo“, dodaje ovaj sveštenik.
Iako ne iz Sirinićke župe, u crkvi Svetog Đorđa prošle godine je obavljeno venčanje para u narodnoj nošnji koja potiče iz Prizrena.
„Ljudi održavaju tu tradiciju i žele da je nastave. Iako su otišli u inostranstvo ili centralnu Srbiju, žele da je na taj način održe – sa svojom zemljom, gradom, crkvom, da makar na taj duhovni način budu jedno sa ovim mestom“, dodaje sveštenik.
Iako danas svega nekolicina Srba živi u Prizrenu, uključujući ovog sveštenika sa svojom porodicom, crkvu Svetog Đorđa svakodnevno posećuju vernici, pre svega oni koji pohađaju Prizrensku Bogosloviju.
