Kako navode, postavljanje ograde oko lokaliteta Bogorodice Hvostanske bez komunikacije sa Srpskom pravoslavnom crkvom “još jedan je primer koji pokazuje stvarne namere i metode kosovskih vlasti, koje neskriveno žele stvaranje etnički čistog Кosova i nestanak SPC i njenih vernika”.
Preuzimanja ovog objekta SPC na Kosovu dešava se nakon nedavnog pokušaja zauzimanja crkve u selu Rakitnica kod Podujeva, te proglašavanja pravoslavne crkve Živonosnog istočnika u selu Vinarce kod Кosovske Mitrovice za rimokatoličku.
“Sve se ovo dešava neposredno u jeku medijskog prekrajanja istorije hrama Bogorodice Ljeviške u Prizrenu u prištinskoj „Кohi“ i opštem zamahu agresivnog istorijskog revizionizma i brisanja tragova Srpske pravoslavne crkve na ovim prostorima od strane kosovskih vlasti”, navode iz Eparhije raško-prizrenske.
Kako navode, niko nema pravo da na ovakav brutalan način posle obnove hramova preuzima i preimenuje crkve koje vekovima predstavljaju temelj idntiteta srpskog naroda i crkve.
“Nasrtaj na verske objekte koji predstavljaju temelj postojanja i opstanka naše crkve na Кosovu i Metohiji, bez obzira na političke prilike, predstavlja ništa drugo nego otvoreni akt represije, kršenja verskih i ljudskih prava i izaziva direktnu etničku i versku netrpeljivost”, poručuju iz Eprahije raško-prizrenske.
Eparhija postavlja pitanje – “da li treba da čekamo da kosovske vlasti jednog dana ukinu i samu Srpsku pravoslavnu crkvu kao što su to činile ateističke vlasti u više komunističkih zemalja gde su bogoslužbeni objekti zatvarani, pretvarani u muzeje ili varvarski rušeni i skrnavljeni u ime bezbožne ideologije?”.
Kako navode, takvo ponašanje nema i ne sme da bude tolerisano u 21. veku, posebno, kako ističu, imajući u vidu obaveze koje je Priština preuzela od 2008. godine ali i odredbe Rezolucije 1244 UN gde se jasno pominje očuvanje srpskog nasleđa.
Kažu da takvo ponašanje poziva na otvoreni progon i ponavljanje vandalizma koji je izvršen nad objektima SPC nakon rata 1999. godine.
Napominju takođe, da ovi verski arhitekturom i freskama iz perioda od 13. veka predstavljaju univerzalnu vrednost i nisu od značaja samo za srpski narod i SPC, već su deo i evropske i svetske baštine.
Takođe napominju da negiranje verskih prava uz sve druge primere kršenja prava pravoslavne crkve, te nepriznavanja odluka najviših sudova i sistematsko uništavanje svetinja posebno od 1999. godine nadalje, neposredan je pokazatelj da kosovske vlasti očigledno ne vide ni mesta ni budućnosti za srpski narod i Srpsku pravoslavnu crkvu na Kosovu.
Eparhija raško-prizrenska odlučno apeluje na lokalne i međunarodne predstavnike na Кosovu da se zaustavi proces politizacije i selktivne prezentacije duhovne i kulturne baštine SPC, koja na Kosovu kao autokefalna Crkva postoji i deluje 800 godina. “Revizija drugih crkava i manastira SPC na Кosovu i Metohiji predstavlja proces koji duboko ugrožava etničke i verske odnose u širem regionu i vodi brisanju jednog viševekovnog identiteta srpskog naroda i aproprijaciji njegove baštine koja je preživela više stotina godina osmanske vlasti i dva svetska rata”.
Istorijski pregled manastira može se naći na zvaničnoj stranici Eparhije raško-prizrenske.
