Ustav Jugoslavije iz 1963. godine poznat je i pod nazivom „povelja samoupravljanja“, jer je samoupravni model primenjen u svim sferama i na svim nivoima ruštvenog života.
Ime države je promenjeno u SFRJ i definisana je kao „savezna država dobrovoljno ujedinjenih i ravnopravnih naroda i socijalistička demokratska zajednica zasnovana na vlasti radnog naroda i samoupravljanja“. Takođe je teritorija Jugoslavije opisana kao „jedinstvena i sačinjavaju je teritorije socijalističkih republika“.
Istim Ustavom je Autonomna kosovsko-metohijska oblast proglašena Autonomnom pokrajinom Kosovo i Metohija.
Jedanaest godina kasnije je usvojen novi savezni ustav, koji je dao više autonomije republikama i pokrajinama. Republike su dobile više prava, a smanjene su ovlasti savezne države. Jedna od odredbi isticala je teritorijalni integritet SFRJ.
Iste godine je Josip Broz Tito proglašen za doživotnog predsednika, kako države, tako i Saveza komunista Jugoslavije.
Posle Titove smrti 1980. godine, porasle su tenzije među narodima, a 1991. i 1992. godine došlo je do raspada Jugoslavije.
„Mi smo more krvi prolili za bratstvo i jedinstvo naših naroda. E nećemo nikom dozvoliti da nam dira ili da ruje iznutra, da se ruši to bratstvo i jedinstvo“, govorio je Tito.
Takođe je rekao i da „nijedna naša republika ne bi bila niko i ništa, da nismo svi zajedno“ i „čuvajte bratstvo i jedinstvo kao zenicu oka svoga“.
